Το γνωστό έργο της Πηνελόπης Δέλτα “Παραμύθι χωρίς όνομα” , παρακολούθησαν οι μαθητές και οι μαθήτριες του σχολείου στο ΓΕΛ Κρανιδίου.
Γραμμένο το 1910, αλλά πιο επίκαιρο από ποτέ, το «Παραμύθι Χωρίς Όνομα» μας διδάσκει όλα αυτά που οφείλουμε να γνωρίζουμε… Ήταν, λέει, μία φορά και έναν καιρό το βασίλειο των Μοιρολατρών, όπου οι κάτοικοι του μέσα στην κλεψιά, τη διαφθορά και την αναξιοπρέπεια. Ο νέος Βασιλιάς είχε χρόνο μόνο για διασκεδάσεις και σε μερικά χρόνια το βασίλειο ερήμωσε και τα δανεικά όλο και λιγόστευαν από τα γύρω βασίλεια. Ο Βασιλιάς ρακένδυτος πια, θέλησε να μάθει που πήγε ο πλούτος του βασιλείου, όταν προς μεγάλη του έκπληξη ανακάλυψε πως όλος ο πλούτος έχει κλαπεί από τους αυλικούς του, οι οποίοι σιγά-σιγά έφευγαν με τα κλοπιμαία στα ξένα και έκαναν εκεί δουλειές. Το βασίλειο ρημαγμένο, αντιμετώπιζε και την ξαφνική έφοδο των στρατιωτών του γειτονικού βασιλείου, που μέχρι χθες του έστελνε δανεικά….
Αυτά όλα προκαλούν τη θλίψη αλλά του Βασιλόπουλου, του Συνετού, που αποφασίζει να πάρει τη μικρότερη αδελφή του και να ξενιτευτεί. Το αποτρέπει όμως η κυρα-Φρόνηση, την οποία συναντά τυχαία, και η οποία τον πείθει να μείνει, να γνωρίσει από κοντά τον λαό του και να αγωνισθεί για την αναδιοργάνωση του κράτους. Η προσπάθεια όμως για αναδιοργάνωση φέρνει τον Συνετό σε σύγκρουση με τους αξιωματούχους και όσους άλλους εκμεταλλεύονταν το «μπάχαλο» που είχε προκαλέσει η διοίκηση του πατέρα του για το προσωπικό τους συμφέρον. Ο Δικαστής, που ανήκει σε αυτή την κατηγορία, φεύγει από τη χώρα και πείθει τον Θείο Βασιλιά να εκστρατεύσει εναντίον της χώρας του Αστόχαστου με τη βεβαιότητα ότι θα την κατακτήσει μέσα σε ελάχιστο χρόνο. Ο Συνετός ωστόσο κατορθώνει να εμπνεύσει πίστη και εμπιστοσύνη στον λαό του και, πολεμώντας με θάρρος και ενθουσιασμό, κατατροπώνει τον εισβολέα. Αμέσως μετά αρχίζει η αναδιοργάνωση του κράτους με την επιμέλεια της κυρα-Φρόνησης.
Αναγνωρίζοντας ο Αστόχαστος τα όσα πέτυχε ο γιος του, αποφασίζει να τον ανακηρύξει βασιλιά της Χώρας των Μοιρολατρών.
